Jón Dan - Erfiljóð um Hólmfríði og Jón 1872

JonDan.is

Hver er maðurinn Fyrir mitt minni Minningabrot Af öðrum toga Fjölskyldufréttir/Fami...

Jón Daníelsson
Gráskeggur úr Hrútafirði

Erfiljóð um Hólmfríði og Jón 1872

Erfiljóð um Hólmfríði og Jón 1872

(eftir börnin tvö sem fórust í Hrútafirði 1872, Jón 19 ára og Hólmfríður 21 árs.)

1.
Himnasmiður hjálpi oss,
hreinsi sviða undir,
síns fyrir liðinn sonarkross,
sendi oss friðarstundir.

2.
Þótt að stífar megni mig,
mótgangs hrífa hvaðir,
gæða vífið gleðji þig,
guð eilífur faðir.

3.
Gleðin hreina dregst í dá,
dafnar meina kífið,
þetta reyna maður má,
meðan treinist lífið.

4.
Meðan varir veröld því,
voða svarin kviðu
margur snarast maður í,
mæðunnar hringiðu.

5.
Allan mindar ófagnað,
eldinn kindir rauðan,
öllum sindin ávann það,
í að hryndast dauðan.

6.
Hrigð að bera og harðan kross,
hlutum vjer þau særi,
þó dauðinn gerist dimmur oss,
drottins er verkfæri.

7.
Mörgum trega maður er,
margvíslega giftur,
kunnuglega kemur þjer,
hverju jeg var sviftur.

8.
Allvel blaðið á sjer stað,
undri það ei dróttir,
man jeg hvað er mig um bað,
mín sálaða dóttir.

9.
Bauga rein að rita á blað,
ramma hreinar snildir,
varð um seinan svo fór það,
síst mig einu gildir.

10.
Þó í fári muna meins,
megi tárum sinna,
skal það klára undir eins,
opin sára minna.

11.
Gleði sannan feng ei fæ,
fellur hann að vonum,
hlýtur þann að bera blæ,
blað í mannraunonum.

12.
Meður hvaða lísi ljóð,
ljeð er það til minnis,
veður skaða skip og þjóð,
skeður það oftsinnis.

13.
Lands frá bölum byrja skal,
barst ei dvöl að vinum,
finnum að tölu á fliðrusal,
fleyttu kjölhestinum.

14.
Vart mun auðið varast slis,
vinda gnauð þó bljesi,
hugðu ótrauðir heimleiðis,
halda úr Sauðanesi.

15.
Engin blynda barst að því,
bragnar hrynda trega,
þá stóð vindur voðir í,
vel og indislega.

16.
Vildu geima kærleikskoss,
kvíðans gleima hóti,
virtist beinum bigð hjá oss,
brosa þeim á móti.

17.
Höppum röðin harka gjörð,
herti boðaslagi,
undir voðum ynn á fjörð,
öslaði gnoð með lagi.

18.
Hækkaði raust í keilu kór,
krafti braust um slunginn,
þá kom austan ólgusjór,
öldu braust á lunginn.

19.
Hafmeyjar þó hrykki við,
hót ei bar til varna,
siglurnar og mannfólkið,
mátti farast þarna.

20.
Hreftu blund í hnísuvog,
hvað oss mundi græta,
fleina lundar fjórir og,
fimta sprundið mæta.

21.
Var á flakki veðraglam,
vjela svakkberandi,
öldurakkan öfugt svamm,
að Prestbakkalandi.

22.
Nokkur strá mig stynga fynn,
stríði háu svarin,
sveif það á nær systkinin,
sukku í bláan marinn.

23.
Satt skal greina blikna brár,
bana hvein í spjóti,
tvö í einu svöðusár,
sjást á fleina njóti.

24.
Leikin hart af launviðri,
lyndis artin klára,
man að partast mótlæti,
móðurhjartað sára.

25.
Taugar skárust Guð sem gaf,
gríðar fárið svíður,
fögur tárin fljóði af,
fjellu í bárum nyður.

26.
Stráð er þirnum þankafar,
þraut sem girnir brína,
böli spirnast blessaðar,
blóðfjaðrirnar mínar.

27.
Vilji ann sá er valdið ber,
vel með á að særa,
huggi þá sem hrigðin sker,
og hafa nái kæra.

28.
Mýki vandann Góður Guð,
greini andans pínu,
æ þau standa afmáluð,
á geðslandi mínu.

29.
Hjálpin sama hún veit það,
hverju vann að blæða,
enginn manna mein þetta,
megna kann að græða.

30.
Himnafaðir hjálpi mjer,
hart er maður grættur,
lát mig aðeins þreifa á þjer,
þá er skaðinn bættur.

31.
Jóns eg minning sonar sel,
sífelt vinnudiggur,
hann var sinnishrundinn vel,
hreinskilinn og tryggur.

32.
Þar til stríðast hel fjekk háð,
heims er líði skeður,
fór hann víða um lög og láð,
látinn prýði meður.

33.
Dagfar rótt sem friðar flest,
fárið ljótt svo rofni,
bar íþróttir mærin mest,
af mínum dótturstofni.

34.
Verka menning vakandi,
vann að grenna hikið,
það var hennar hóflyndi,
hægt að kenna mikið.

35.
Sárt það glæðir söknuðinn,
svo skal kvæðið greina,
vits um svæði viðfelldin,
voru bæði að reyna.

36.
Dáða gjörð að dugnaði,
digða förfuð línum,
sífelt störfum sinnandi,
að sönnum þörfum mínum.

37.
Alt hvað mannleg eðlishlý,
orka kann að vega,
Frelsarans þannig fótspor í,
fetuðu sannarlega.

38.
Eigum til þá upplýsing,
angurs milur hlekki,
við svo skilinn verkahring,
verndina bilar ekki.

39.
Vonin brjálast hvergi kann,
kífið strjálast gleði,
þeirra sálir sókti hann,
sem þeim málið ljeði.

40.
Líkt þá böndin losnuðu,
laus af vöndum trega,
fólust höndum fullsælu,
friðkeypt öndverðlega.

41.
Hjer umsvifin enda öll,
önd frá hrifin trega,
fær að lifa í himna höll,
hreint óbifanlega.

42.
Bitur greinist feigðarfleirn,
fleiðrareining vina,
fleiri reyna en jeg eyrn,
angurs kveinstafina.

43.
Sárt skal inna saknaðar,
sorgir ginnast hjerna,
Þorsteinn fynna fjörtjón vann,
frændi minna barna.

44.
Lík án tafar landi að,
leið úr kafi þessu,
hann var grafinn hjer á Stað,
helgri vafinn messu.

45.
Áfram mildur leið sem ljós,
lyndis vildar stiltur,
þáði gildast þjóða hrós,
það var snildarpiltur.

46.
Móins bala brjótar tveir,
börðust hvalahríslu,
manna valið virðar þeir,
voru úr dalasýslu.

47.
Voða geimur gamli sá,
gildur streimir öldum
svona heimi horfnir frá,
heldur þeim náköldum.

48.
Mig til dreimir meinastór,
margra beinastaður,
lík mín geimir svalur sjór,
sorta keimlitaður.

49.
Felur meyju mína og hal,
masturs fleia voði,
á vissum degi skila skal,
að skaparans egin boði.

50.
Angur gleði og öll vor kjör,
um sem kveða hirði,
voru ljeð það vitum gjör,
vissu með skilirði.

51.
Áfram drífa dagar hjer,
dafnar kífið manna,
daluðinn svífur senn að mjer,
söddum lífdaganna.

52.
Alt mitt ráð sje helgum háð,
himins dáða sjóla,
kveð jeg bráðum lög og láð,
legst í náðarskóla.

53.
Fengu otað flei á mar,
frá vatnsþrotaströndu,
í sama flota sett höldar,
segl til nota þöndu.

54.
Vildi dafna nokkur neið,
næðis kafnar gjörðin,
ölduhrafnin átti leið,
ynn í Hafnarfjörðinn.

55.
Fregnir margar segja svo,
siglu varg ei brutu,
dauðans fargið fjell á tvo,
en fjórir bjargar nutu.

56.
Fjóra hali svar um sel,
sórust hvalavjesi,
sjórinn fala fjekk í hel,
fjóra af Kjalarnesi.

57.
Niður fellist fávísleg,
fremur hrellir sinni,
þessa rellu rauna jeg,
raula í elli minni.

58.
Sorgarkvæði set á blað,
seljist næði tíða,
linna svæða lofnin það,
lát ei slæðast víða.

59.
Alt hvað vora liðsemd lér,
ljóssins hara safni,
yfir vari þægri þjer,
þrenningar í nafni.

Endir.

Til baka Efst á síðu

Skrá athugasemd