Jón Dan - Ljóðabréf til Pálínu

JonDan.is

Hver er maðurinn Fyrir mitt minni Minningabrot Af öðrum toga Fjölskyldufréttir/Fami...

Jón Daníelsson
Gráskeggur úr Hrútafirði

Ljóðabréf til Pálínu

Ljóðabréf til Pálínu

Af innihaldinu er illgerlegt að ákvarða hvenær þetta ljóðabréf Ólafs Björnssonar er samið. Kannski var Pálína ættingi, kannski kunningjakona, kannski æskuunnusta. Auðvitað er skemmtilegast að ímynda sér hið síðastnefnda, en það breytir litlu um tímasetninguna. Hann gæti hafa skrifað bréfið skömmu eftir að hann missti hana. Kannski giftist hún í fjarlægan landshluta. En þetta gæti líka verið upprifjun gamals manns, hugsanlega ort og sent þegar Pálína var orðin ekkja og því ekki hætta á spilla neinu. Af 9. erindingu má þó kannski draga þá ályktun að þau hafi skilið í styttingi og Ólafur ímyndi sér að Pálína hugsi jafnvel illa til hans. Þessi gáta verður seint ráðin. Látum okkur nægja það sem við höfum. Stafsetningin er Ólafs og minnir mig enn eina ferðina á kosti þess að afnema Y úr íslenskri tungu, en bréfið er svona.

1.
Að jeg kvæða efni sný,
og hef ræðu búna,
kvásir eða undin hlý,
ætti að blæða núna.

2.
Ógeðs hretin innisleg,
aðgangs hvetja ríkan,
hvað mun geta glaðan mig,
gert og hetju líkan.

3.
Þegar á láði þolgeð mitt,
þrautir náði fynna,
fjekk jeg áður stundir stitt,
stefja þráðinn tvinna.

4.
Kveða enn vilt Ólafur,
angurs grenna þrekið,
tímans brenna tálsnörur,
taka penna og blekið.

5.
Hjerna mælir hróðurinn,
heil og sæl pálína,
það ei kælir þanka minn,
þitt indælið fína.

6.
Frí við óláns ferðaról,
fremdar stól þjer nemur,
enn á Hóli hefur skjól,
heldur Jól ennfremur.

7.
Loga rína lof sem ber,
og lista fínar mundir,
fagurt skíni frelsið þjer,
fjörs um þínar stundir.

8.
Eins og dável eftir manst,
eikin láar blossa,
þegar frá mjer fara vanst,
fátt var þá um kossa.

9.
Skömm var þjer að skilnaði,
skemtun tek ei neina,
aldrei þjer jeg ætlaði,
ilt af mjer að reyna.

10.
Það var satt að náköld neið,
nægtum batt mig trega,
kom á flatt og fljótt um leið,
fór alt skrattalega.

11.
Stitting gæða varð af veik,
varð eg mæði sinna,
sástu klæða ágæt eik,
alúð kvæða minna.

12.
Fanstu það um þanka minn,
þrengdi að í svörum,
eg var maður altekin,
ófagnaðar kjörum.

13.
Var mjer ljeð ei vinna sú,
vanfært geð að stilla,
þetta skjeður skikkju brú,
en skjaldan kveð jeg illa.

14.
Það er skyldugt þanki minn,
þig sem vildi róma,
verkagild og viðfeldin,
varst með snild og sóma.

15.
Minst um kveða mun jeg hjer,
móins beða línu,
samt kvað ljeð var þægri þjer,
þóknaðist geði mínu.

16.
Þann ei dil jeg þanka vott,
þráar il og særi,
af mjer skilið ættir gott,
ef að til það væri.

17.
Tímann sleist er ríkti ró,
ranst burt geist afvega,
báru neista börinn þó,
bar sig hreystilega.

18.
Oft á storðu grennast grið,
gleði morð ódulið,
jeg er orðinn vanur við,
vonda norðankulið.

19.
Þungt ef slegið þykir á,
þanka greiið magra,
góð er mey sem gerir þá,
gleðina spegilfagra.

20.
Ójafn blærinn er á því,
eins og dæmin sanna,
sumir færa ofvöxt í,
aflið særinganna.

21.
Alt hvað brínir engin þrá,
(lína ólæsileg í handriti).
fagurt skín það öllum á,
orðin sín að halda.

22.
Hreifir gleði um hyggju svið,
happa veð í sprundum,
svona er geðið svipskrítið,
og svona kveð jeg stundum.

23.
Verður stundum vinna höll,
vöskum lundum geira,
málin grunduð útsjá öll,
eins með sprund og fleyra.

24.
Meðan hetju heilsu eg ber,
hamla feti kífsins,
ó hvað getur amað mjer,
á skeiðfleti lífsins.

25.
Happa sama hleyp mitt skeið,
hverfur ami og þreita,
okkar saman lá ei leið,
eg læt það gaman heita.

26.
Ósk þá syngur muni minn,
með lyftingum fínum,
við þig glingri velferðin,
í verkahringi þínum.

27.
Fyrir skima flöskunnar,
fæ jeg rímið mettað,
þriggja tíma verk mitt var,
við að glíma þetta.

Endir.

Til baka Efst á síðu

Skrá athugasemd

maí

08

17:04

2012

test