Jón Dan - Afglöp fortíðar

Höfundur er meiraprófsbifreiðastjóri að mennt og á að baki glæsta framtíð í þeirri atvinnugrein.

Hann hefur ennfremur verið hákarlasjómaður, kennari, kokkur á togara, skólastjóri, svínafitubræðslumaður, blaðamaður, ritstjóri, sauðamaður, bókavörður, strætóbílstjóri, þýðandi, bóndi, framkvæmdastjóri, auglýsingasali, múrari og leigubílstjóri svo nokkuð sé nefnt.

Aðeins einu sinni hefur höfundinum borist atvinnuuppsögn. Hún var munnleg og með þriggja daga eftirvara.

Höfundurinn hefur nú loksins náð tilskildum aldri til að geta lokað ferilskránni með titlinum „Opinber starfsmaður án vinnuskyldu".

JonDan.is

Blogg Greinasafn Myndir

Hver er maðurinn Fyrir mitt minni Minningabrot Af öðrum toga Fjölskyldufréttir/Fami...

Jón Daníelsson
Gráskeggur úr Hrútafirði

feb.

14

2012

Almennt, Stjórnmál

Afglöp fortíðar

Margir finna því allt til foráttu að sameina lífeyrissjóði landsmanna í einn. Meðal þeirra er Guðmundur Gunnarsson, sem skrifaði um þetta Eyjupistil í morgun. Ég hef lengi tekið fullt mark á þessum reynda forystumanni launafólks, enda eru röksemdir hans yfirleitt yfirvegaðar og byggðar á staðreyndum.

Guðmundur nefnir m.a. flókið og mismunandi réttindakerfi sjóðanna og að ekki verði hjá því komist að ákvarða hvort skerða eigi réttindi einhverra eða auka rétt annarra. Slíkar röksemdir hljóta að vega nokkuð þungt, ekki síst þegar hugsað er til eignarréttarákvæðis stjórnarskrárinnar, sem Guðmundur nefnir reyndar ekki, en trúlega kemur í veg fyrir að unnt sé að skerða áunnin réttindi með lögum.

Í næstsíðasta pistli mælti ég einmitt með sameiningu allra lífeyrissjóða í einn. Ég verð að játa að ég er enginn sérfræðingur í lífeyrissjóðum og gekk einfaldlega út frá því að uppbygging þeirra allra væri hin sama a.m.k. í öllum meginatriðum. Nú kemur á daginn að svo er alls ekki. Þvert á móti hefur mönnum tekist að gera þetta kerfi enn flóknara og vitlausara en eiginlega var hægt að ímynda sér.

Þetta breytir þó ekki þeirri grundvallarskoðun minni sameiginlegur lífeyrissjóður sé eina leiðin til að tryggja öllum lífeyri eftir sömu reglum. Að lífeyrisréttindi lúti mismunandi reglum er í besta falli ranglæti, en í rauninni hrein svívirða.

Og fyrst ekki er hægt að sameina þá lífeyrissjóði sem fyrir eru, liggur beint við að draga hér pennastrik þvert yfir blaðið. Alþingi stofnar með lögum nýjan lífeyrissjóð og frá gildistöku laganna greiða allir landsmenn skylduiðgjöld sín þangað. Gömlu lífeyrissjóðirnir starfa áfram samkvæmt sínum sérviskureglum, þar til þeir tæmast eftir svo sem 40 ár.

Slík aðgerð hefur í raun engin áhrif á útborgun úr sjóðunum fyrr en síðar. Fólk sem kemst á aldur á næstu árum fær nánast allan sinn lífeyri úr gömlu sjóðunum, en hlutfall sameiginlega sjóðsins eykst smám saman.

Það er nefnilega óafsakanlegt að láta afglöp fortíðarinnar eyðileggja framtíðina.

Til baka Efst á síðu

Skrá athugasemd