Stjórnmálaþátttaka
Þegar ég fer nú að telja saman, verður mér ljóst að ég hef um dagana verið meðlimur í samtals 5 stjórnmálaflokkum.
Eftir á að hyggja má kannski kalla þetta nokkuð skrautlegan feril, ekki síst vegna þess að stjórnmálaskoðanir mínar hafa í rauninni breyst sáralítið frá því á unglingsaldri.
Fyrst gerðist ég Framsóknarmaður árið 1967. Þá gerði stjórn SUF sér ferð til Akureyra til að safna liði meðal menntskælinga. Meðal stjórnarmanna á þesum tíma var Ólafur Ragnar Grímsson og segja má að hann hafi átt drjúgan þátt í laða mig inn í Framsóknarflokkinn. Þar hafði ég þó stutta viðdvöl því ég turnaðist ekki löngu síðar til fylgis við Alþýðubandalagið eftir kappræðufund ungliðahreyfinga stjórnmálaflokkanna þar sem mér þótti Jón Baldvin Hannibalsson bera langt af öðrum. Alþýðubandalagið varð heimkynni mitt næstu árin og ég var um tíma formaður Alþýðubandalagsfélagsins á Akureyri og ritstýrði einnig Alþýðubandalagsblaðinu sem þá var málgagn flokksins í Norðurlandskjördæmi eystra.
Á Svíþjóðarárunum gekk ég svo í sænska Sósíaldemókrataflokkinn. Vafalaust átti aðdáun mín á Olof Palme þar stóran hlut að máli, en þó ekki síður hitt að þar fann ég á þessum tíma besta samsvörun við Alþýðubandalagið íslenska.
Kominn heim til Íslands 1984 og farinn að starfa sem blaðamaður, þótti mér ekki við hæfi að vera í stjórnmálaflokki. Ég tók þó að mér að vera kosningastjóri Alþýðuflokksins í Norðurlandskjördæmi vestra árið 1991.
Þegar Jóhanna Sigurðardóttir stofnaði Þjóðvaka gekk ég strax til liðs við hana, enda þótti mér mikið liggja við, að þessi mikla baráttuhetja sæti áfram á þingi og hefði þar sem allra mest að segja. Sú skoðun mín hefur ekkert breyst. Í Alþingiskosningunum 1995 skipaði ég annað sæti á framboðslista Þjóðvaka í Norðurlandskjördæmi vestra, en í þeim kosningum munaði aðeins hársbreidd að Sveinn Allan Morthens sem var í fyrsta sætinu næði kjöri á þing.
Ég hef verið félagi í Samfylkingunni frá upphafi, enda var Þjóðvaki meðal þeirra stjórnmálahreyfinga sem sameinuðust um að stofna þennan nýja flokk, sem strax í upphafi var markað það hlutverk að verða mótvægi við Sjálfstæðisflokkinn. Ég var mjög eindreginn fylgismaður þessarar sameiningar, enda tel ég það hiklaust hafa verið mesta ágalla á íslenska flokkakerfinu lengst af 20. öldinni að kjósendur skyldu aldrei eiga skýran valkost gegn Sjálfstæðisflokknum. Þess má geta að ég var kosningastjóri Samfylkingarinnar í Norðurlandskjördæmi eystra fyrir kosningarnar 1999.
Þar hafði hafði ég hugsað mér að láta beinum stjórnmálaafskiptum lokið og láta mér nægja að starfa innan flokksins sem óbreyttur liðsmaður á gólfinu. Á þeim tíma sem liðinn er af þessari nýju öld hefur mér reyndar tvisvar verið falin seta í kjörstjórn fyrir prófkjör. Þetta var fyrir Alþingiskosningarnar 2003 og borgarstjórnarkosningarnar 2006.
Ég tók þó þátt í prófkjöri Samfylkingarinnar fyrir Alþingiskosningarnar 2009 - í mótmælaskyni. Mér ofbauð þegar Samfylkingin, sem var beinlínis stofnuð sem sameiningarafl gegn Sjálfstæðisflokknum, greip fyrsta tækifæri til að styðja hann til valda. Hugsunin að baki framboðinu, var að vinna tækifæri til að skamma sitjandi þingmenn fyrir þá ótrúlegu hálfvitaákvörðun. Til þess gáfust þó ekki tækifæri, því allt í einu voru allir peningar horfnir og engir almennir fundir haldnir. Afdrif mín urðu þau að ég hlaut um 7% atkvæða og varð þar með ekki allra neðstur - en þar munaði nú ekki miklu. Uppstillingarnefnd fann í kjölfarið ekki pláss fyrir mig á framboðslistanum, þótt hún leitaði að vísu mjög vandlega. Ef hér hefðu gilt lögmál kvótakerfisins væri ég nú sennilega vel efnaður.
Framhaldið er óljóst. Ég er gegnheill jafnaðarmaður. En hins vegar lítill trúmaður. Mér er sama hvaðan gott kemur.