Trúlega hefði séríslenska kreppan líka
horft allt öðru vísi við ef við hefðum gengið alla leið á sínum tíma og
tekið upp evru. Svo mikið er víst að hin frægu jöklabréf hefðu aldrei
komið til sögunnar, en þau eru nú meginástæða þess að við neyðumst til
að búa við gjaldeyrishöft. Verðtrygging væri líka fyrir löngu úr
sögunni, vextir miklu lægri og enginn þyrfti heldur að hafa áhyggjur af
erlendum myntkörfulánum.
Ávinningarnir sem fylgja
Evrópusambandsaðild eru bæði margir og augljósir. Hér ber heldur ekki
að vanmeta þau áhrif sem örríkið Ísland gæti haft. Það eitt að fá sæti
við borðið og hafa þar málfrelsi og tillögurétt skiptir miklu. Að auki
er staðreyndin sú að í sambandinu er hlustað á alla ? líka þá allra
smæstu. Sumir tala hæðnislega um skrifræði og seinagang í Brussel. Það
skyldi þó aldrei vera svo að seinagangurinn stafi einmitt af því, að
þar er hlustað á alla, tekið tillit til allra og reynt til hins ýtrasta
að ná samkomulagi.
Það er í rauninni aðeins tvennt sem
hugsanlega gæti mælt á móti aðild. Þetta eru annars vegar yfirráðin
yfir fiskimiðunum og hins vegar afkoma landbúnaðarins í íslenskum
sveitum. Ég ólst upp í sveit og mér er svo sannarlega annt um
hefðbundinn íslenskan landbúnað. Mér er líka fullljóst að
sjávarútvegurinn er enn undirstaðan undir mjög stórum hluta
útflutningsteknanna og þarf að vera áfram.
Hin einfalda staðreynd er sú að það
fullkomlega þýðingarlaust að velta fyrir sér áhrifum aðildar að
Evrópusambandinu á sjávarútveg og landbúnað, án þess að hafa
staðreyndir á borðinu. Og í þessu tilviki liggja staðreyndir ekki á
borðinu fyrr en aðildarsamningur liggur fyrir. Menn geta ímyndað sér
hitt og þetta í allar áttir, en ég vil einfaldlega fá staðreyndirnar á
borðið. Þá fyrst er unnt að taka afstöðu og að sjálfsögðu greiðir
þjóðin atkvæði. Um það er fullkomin samstaða allra stjórnmálaflokka.
Sú hugmynd að hafa
þjóðaratkvæðagreiðslurnar tvær, finnst mér ósköp klén. Að greiða fyrst
atkvæði um hvort við eigum að láta reyna á umsókn, er eiginlega bara
fáránlegt. Þetta yrði einhvers konar atkvæðagreiðsla um það hvort
meirihluti Íslendinga vildi alls ekki undir neinum kringumstæðum ganga
í Evrópusambandið, alveg án tillits til þess hvað reyndist vera í boði.
Vissulega eru til þeir Íslendingar sem hugsa þannig, en þeir eru
sárafáir. Langflestir Íslendingar eru trúlega á báðum áttum,
einfaldlega vegna þess að þeir vita ekki hvað er í boði.
Við þurfum að fá það á hreint hvað er í
boði. Svo greiðir þjóðin atkvæði. Og að þeirri atkvæðagreiðslu lokinni
liggur það einfaldlega fyrir hvort framtíð okkar er innan
Evrópusambandsins eða utan. Og við getum ekki leyft okkur þann munað að
halda áfram að þræta um þetta mál án þess að hafa staðreyndir á
borðinu. Við þurfum að fá úr þessu máli skorið ? á annan hvorn veginn.
Allt eftir því hver niðurstaðan verður, getum við svo byggt framtíðarhugsun okkar á ákveðinni vissu.
Og til að taka af öll tvímæli, þá legg ég
ekki í vana minn að skrifa undir pappíra án þess að lesa þá fyrst. Það
gildir líka hér. Hvernig ég greiði atkvæði, þegar þar að kemur, fer
eftir því hvernig samningurinn verður. Þá afstöðu held ég að ég eigi
sameiginlega með þorra þjóðarinnar.