Jón Dan

Höfundur er meiraprófsbifreiðastjóri að mennt og á að baki glæsta framtíð í þeirri atvinnugrein.

Hann hefur ennfremur verið hákarlasjómaður, kennari, kokkur á togara, skólastjóri, svínafitubræðslumaður, blaðamaður, ritstjóri, sauðamaður, bókavörður, strætóbílstjóri, þýðandi, bóndi, framkvæmdastjóri, auglýsingasali, múrari og leigubílstjóri svo nokkuð sé nefnt.

Aðeins einu sinni hefur höfundinum borist atvinnuuppsögn. Hún var munnleg og með þriggja daga eftirvara.

Höfundurinn hefur nú loksins náð tilskildum aldri til að geta lokað ferilskránni með titlinum „Opinber starfsmaður án vinnuskyldu".

JonDan.is

Blogg Greinasafn Myndir

Hver er maðurinn Fyrir mitt minni Minningabrot Af öðrum toga Fjölskyldufréttir/Fami...

Jón Daníelsson
Gráskeggur úr Hrútafirði

6.3.2010

| Senda | Senda á fésbók

Hvað á þetta fýlubull að þýða?

Í Alþingiskosningunum 2003 var pabbi gamli harður á því að sitja heima. Það var held ég í fyrsta sinn. Hann vissi sem var að hann myndi ekki lifa öllu lengur og sagði mér hreint út að hann teldi ekki sitt hlutverk að taka neinar ákvarðanir um framtíð, þar sem hann yrði fyrirsjáanlega ekki þátttakandi.

Þetta var heiðarleg og sanngjörn ákvörðun. Ég virti hana og dáðist reyndar pínulítið að þeim gamla. Vissulega átti hann þann lýðræðislega rétt að fara á kjörstað, en það var ekkert síður lýðræðislegur réttur hans að sitja heima. Og í því sambandi skipta forsendurnar svo sem engu.

Í dag, laugardaginn 6. mars 2010, eiga allir Íslendingar sinn lýðræðislega rétt og geta í rauninni beitt honum á samtals fimm vegu. Það er að sjálfsögðu lýðræðislegur réttur hvers og eins að mæta á kjörstað. Á kjörstað hefur hver og einn þann lýðræðislega rétt að krossa við JÁ, krossa við NEI, skila auðu eða gera atkvæði sitt ógilt.

En það er líka lýðræðislegur réttur hvers og eins að sitja heima. Hinn lýðræðislegi réttur okkar er nefnilega einmitt réttur en ekki skylda. Þegar Jóhanna Sigurðardóttir forsætisráðherra velur þann kost að sitja heima, eins og reyndar fjölmargir aðrir, þá er það lýðræðislegur réttur hennar.

Þegar Bjarni Benediktsson segir að Jóhanna og Steingrímur hafi hlaupið í fýlu, er hann í rauninni að vega að lýðræðislegum rétti þeirra. Ef ég man rétt var það þessi sami Bjarni, sem ásamt öðrum þingmönnum Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks, rændi þjóðina þeim lýðræðislega rétti sínum að fá að greiða atkvæði um fjölmiðlalögin, þegar forseti Íslands neitaði að skrifa undir þau á sínum tíma.

Síðustu hálfa öld hefur enn ekki liðið heilt fjögurra ára kjörtímabil án þess að Sjálfstæðismenn hafi setið á ráðherrastólum. Það vita allir sem vilja vita að þessi flokkur ætlar sér heldur ekki að láta það gerast núna. Samt boðar Bjarni Benediktsson ekki að ríkisstjórn Jóhönnu og Steingríms eigi að fara frá. Rétti tíminn er nefnilega ekki kominn.

Strategían er í sjálfu sér einföld. Vinstri flokkunum verður látið eftir að vinna erfiðustu skítverkin og taka óvinsælustu ákvarðanirnar. Um leið og því er lokið stígur Bjarni Benediktsson fram og segir:

Nú get ég.

Skrá athugasemd

Til baka